Herstellende landbouw

𝗥𝗲𝗴𝗲𝗻𝗲𝗿𝗮𝘁𝗶𝗲𝘃𝗲 𝗹𝗮𝗻𝗱𝗯𝗼𝘂𝘄. Ik vind het een wazige term. Voor consumenten is het onduidelijk en juist daarom wordt ‘ie gretig gekaapt door de agro-industrie. Die heeft allang ontdekt dat destructieve landbouw zich prima laat greenwashen met een lichtgroen, regeneratief sausje. Iets minder kunstmest of iets minder gif dan voorheen, en ineens heet het regeneratief.

Maar een systeem dat de bodem blijft uitputten, blijft destructief. Dáár zit voor mij het echte onderscheid: je hebt destructieve landbouw en je hebt herstellende landbouw.

Daarom zou ik alle oprecht agro-ecologische boeren willen oproepen om die laatste term te gebruiken: 𝗵𝗲𝗿𝘀𝘁𝗲𝗹𝗹𝗲𝗻𝗱𝗲 𝗹𝗮𝗻𝗱𝗯𝗼𝘂𝘄.

Want dat is wat we moeten doen: de aarde herstellen door voedsel te verbouwen op basis van  ecologische processen. Geen technofixes die de symptomen bestrijden, maar terug naar de basis. Terug naar de natuur. Terug naar systemen die draaien op miljarden jaren research & development.

Dat vraagt om meer dan een paar kleine verbeteringen. Een beetje minder slecht is nog niet goed. Alleen een fundamentele systeemverandering kan de bodem, het water, de biodiversiteit en uiteindelijk ook onze voedselvoorziening herstellen. We moeten van eenjarige teelten naar meerjarige teelten bewegen, dus richting een landbouw met bomen en stuiken. Van monocultuur naar polycultuur. Van veevoer naar mensenvoer. Gaan we door op de huidige weg, dan eten we de aarde kaal tot op het moedergesteente.

Herstellende landbouw doet het tegenovergestelde. Ze bouwt de bodem weer op. En als de bodem leeft, krijgt alles wat erboven groeit en leeft weer de kans om te floreren.

(Op de foto zie je het verschil tussen herstel en destructie. Dit is Wakelyns in Suffolk, Engeland. Hier wordt al meer dan 30 jaar gewerkt aan een andere vorm van landbouw. Je kunt hen helpen, ze willen namelijk steward-owned worden zodat Wakelyns voor altijd blijft bestaan. Ga naar https://wakelyns.co.uk/ccbs voor meer informatie.)

Frank Rozendaal
bomenboer & cidermaker bij Mooyland